Σε συνέχεια του προηγούμενου άρθρου σχετικά με την απαγόρευση των social media από τα παιδιά κάτω των 15 ετών παρατήρησα μια αυξανόμενη τάση απαγόρευσης απέναντι στα παιδιά.
Για παράδειγμα στο ραδιόφωνο άκουσα πως μια πρόσφατη εγκύκλιος του Υπουργείου Υγείας προτείνει την απομάκρυνση του φυτού της πικροδάφνης από σχολεία, πάρκα και παιδικές χαρές λόγω της τοξικότητας του φυτού σε περίπτωση κατάποσης.
Επίσης διάβασα πως στην τροποποίηση του νόμου περί ρύθμισης για τα αλκοολούχα ποτά λέει πως “απαγορεύονται σε ανηλίκους η είσοδος, η παραμονή και η οποιασδήποτε μορφής απασχόληση σε κέντρα διασκέδασης και αμιγή μπαρ”, με αποτέλεσμα να μην επιτρέπεται η είσοδος των ανηλίκων ακόμη και με τη συνοδεία των γονέων τους σε συναυλίες που διεξάγονται σε κλειστό χώρο.
Δηλαδή αντί να διαπαιδαγωγούμε τα παιδιά και να τους μαθαίνουμε πως δεν πρέπει να φάνε τα φύλλα ενός φυτού ή πως δεν πρέπει να πιούνε αλκοόλ απαγορεύουμε και ξεριζώνουμε το φυτό αυτό και απαγορεύουμε την είσοδο σε συναυλίες.
Αντιλαμβάνομαι πως η εκπαίδευση και η διαπαιδαγώγηση απαιτεί περισσότερο κόπο και χρόνο από ότι η απαγόρευση, αλλά πώς θα μάθουν τα παιδιά να σκέφτονται και να παίρνουν σωστές αποφάσεις; Δηλαδή ένα παιδί 16 χρονών απαγορεύεται να πάει σε μια συναυλία ακόμα και με τους γονείς του αλλά σε δύο χρόνια που θα επιτρέπεται και θα πρέπει να αποφασίζει μόνος του για τον εαυτό του θα έχει τις βάσεις και θα γνωρίζει τι είναι καλύτερο να κάνει; Μπορεί οι απαγορεύσεις να μας διευκολύνουν στο παρόν αλλά πρέπει να βλέπουμε και τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις. Ο στόχος μας μακροπρόθεσμα είναι να προετοιμάσουμε τα παιδιά όσο καλύτερα γίνεται για την ενήλικη ζωή τους ώστε να μπορούν να κάνουν τις επιλογές με σύνεση και κριτική σκέψη. Να είναι ελεύθεροι πολίτες. Ευτυχισμένοι, υγιείς, ασφαλείς και με ενσυναίσθηση για τους γύρω τους.
Πέρα από αυτά έχει αποδειχθεί επίσης διαχρονικά πως η απαγόρευση συχνά ενισχύει την περιέργεια των παιδιών και τα προσελκύει με αποτέλεσμα να ψάχνουν τρόπο να κάνουν το απαγορευμένο στα κρυφά. Και το να κρύβουν την αλήθεια από τους γονείς και όσους εμπιστεύονται είναι σαφώς ακόμη πιο επικίνδυνο.
Προφανώς και πρέπει να υπάρχει έλεγχος και περιορισμοί. Για παράδειγμα ως προς τις συναυλίες στο εξωτερικό υπάρχουν βραχιολάκια διαφορετικού χρώματος για τους ανήλικους ώστε να μην μπορούν να αγοράσουν αλκοόλ. Υπάρχουν τρόποι επομένως λιγότερο οριζόντιοι έτσι ώστε τα παιδιά να μην είναι εκτός πραγματικότητας, να μην τους απαγορεύονται πράγματα αλλά να έχουν εμπειρίες, να μαθαίνουν μέσα από αυτές, να αναπτύσσουν κριτική σκέψη αλλά παράλληλα να προστατεύονται. Ώστε να μην κρύβονται και να μη χρειάζεται να προσφεύγουν σε πρακτικές περισσότερο επικίνδυνες.
Εσείς τι λέτε συμφωνείται με την πρακτική των απαγορεύσεων ή μήπως όχι;
Αφήστε μια απάντηση