Το σημερινό θέμα στριφογυρίζει στο μυαλό μου εδώ και δύο εβδομάδες αλλά μόλις σήμερα κατάφερα να γράψω το άρθρο. Φαίνεται πως ακόμα δυσκολεύομαι να προσαρμοστώ στο πρόγραμμα, στις απαιτήσεις και στην οργάνωση του χρόνου που έφερε η νέα σχολική χρονιά. Ελπίζω όμως ότι στη συνέχεια θα βελτιωθεί η κατάσταση και θα είμαι περισσότερο συνεπής.
Ας περάσουμε όμως στο σημερινό θέμα το οποίο έχει να κάνει με τον θυμό και όλα όσα λέμε όταν είμαστε θυμωμένοι. Εσείς άραγε όταν καυγαδίζετε προσέχετε τι λέτε ή λέτε πράγματα που δεν εννοείτε;
Υπάρχει γενικά η πεποίθηση πως πάνω στα νεύρα μας μπορεί να πούμε πράγματα που δεν εννοούμε. Με βάση λοιπόν αυτό το σκεπτικό πολλές φορές λόγια που εμείς έχουμε πει ή που ακούμε από τον άλλο και μας πληγώνουν αναιρούνται ή και δικαιολογούνται.
Σίγουρα σε έναν καυγά συχνά λέγονται υπερβολές, χρησιμοποιούμε άσχημο τρόπο και ύφος και σε πολλές περιπτώσεις δημιουργούνται παρεξηγήσεις. Οι παρεξηγήσεις συμβαίνουν συνήθως επειδή ο θυμός μας, ο εγωισμός μας και γενικότερα η συναισθηματική μας φόρτιση ή η ανάγκη μας να αμυνθούμε απέναντι στην επίθεση και τις κατηγορίες που νιώθουμε ότι δεχόμαστε εκείνη την ώρα δεν μας αφήνουν να ακούσουμε ουσιαστικά τον άλλο και να δούμε την κατάσταση περισσότερο αντικειμενικά.
Σίγουρα επομένως σε έναν καυγά είναι πολύ πιθανό να ειπωθούν υπερβολές. Το ερώτημά μου όμως είναι: Οι υπερβολές αυτές δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα ή μήπως εμπεριέχουν κάποιες δόσεις αλήθειες που δεν τολμάμε να πούμε; Εσείς τι πιστεύετε;
Προσωπικά εγώ θα έλεγα πως πολλές φορές υπάρχει μια βάση αλήθειας σε αυτά που λέγονται. Μπορεί πράγματι λόγω των συνθηκών να λέγονται με τρόπο που δεν θα θέλαμε, με μια υπερβολή που δεν εννοούμε αλλά πιστεύω πως πολλές φορές εμπεριέχουν μια δόση αλήθειας.
Ίσως πρόκειται για πράγματα που μας ενοχλούν και φοβόμαστε να συζητήσουμε ανοιχτά γιατί μπορεί να πλήξουν ή ακόμα και να καταστρέψουν τη σχέση μας με τον άλλο, ή που δεν θέλουμε να παραδεχτούμε ούτε στον εαυτό μας καλά καλά και προτιμούμε να τα κρύβουμε. Όταν όμως έχουμε ένα ξέσπασμα και παίρνει το τιμόνι το συναίσθημα είναι πολύ πιθανό να πάψουν να κρύβονται, να εμφανιστούν στη συζήτηση και μάλιστα με μεγάλο θόρυβο.
Μήπως λοιπόν θα βοηθούσε αντί να κρύβουμε όσα μας ενοχλούν κάτω από το χαλάκι να τα συζητήσουμε ήρεμα σε μια στιγμή με καλή διάθεση ώστε να μην αποφασίσουν να βγουν κατά τη διάρκεια του καυγά μόνα τους, πετώντας μας το χαλάκι κατάμουτρα;
Σίγουρα δεν είναι πάντα εύκολο αλλά επιλέγοντας να συζητήσουμε τα προβλήματά μας σε μια στιγμή που έχουμε τον έλεγχο, που δεν θα μας παρασύρει το συναίσθημα, που θα πούμε ακριβώς αυτό που μας ενοχλεί χωρίς υπερβολές, άσχημα λόγια και ύφος, οι πιθανότητες να μας ακούσει πραγματικά ο συνομιλητής μας, να μας κατανοήσει και εντέλει να βρεθεί λύση στο πρόβλημα είναι πολύ περισσότερες..
Αφήστε μια απάντηση