Μοναξιά..

Με αφορμή μια είδηση που άκουσα τις προάλλες, σύμφωνα με την οποία στην Ιαπωνία υπάρχουν άνθρωποι που νοικιάζουν τον εαυτό τους προκειμένου να κάνουν παρέα σε μοναχικούς ανθρώπους, σκεφτόμουν τη μοναξιά που βιώνουμε οι άνθρωποι στις σύγχρονες κοινωνίες και τις επιπτώσεις που έχει αυτό το αίσθημα της μοναξιάς.

Μπορεί στην Ελλάδα να μην έχουμε ακούσει ακόμα για ανθρώπους που νοικιάζουν τον εαυτό τους προκειμένου να κάνουν παρέα σε άλλους ανθρώπους αλλά αν συγκρίνουμε τον σύγχρονο τρόπο ζωής με τις παλαιότερες εποχές νομίζω πως έχει αυξηθεί το αίσθημα της μοναξιάς. Πιο συγκεκριμένα παλαιότερα οι άνθρωποι λειτουργούσαν πιο ομαδικά, δηλαδή σε ένα χωριό ή σε μία γειτονιά οι άνθρωποι γνωρίζονταν μεταξύ τους και βοηθούσαν ο ένας τον άλλο. Κάνανε παρέα, μοιραζόντουσαν φαγητό ή για παράδειγμα άφηναν το παιδί τους να το προσέχει η γειτόνισσα. Γενικότερα δηλαδή δημιουργούσαν ένα δίκτυο μέσα στο οποίο επικοινωνούσαν, έκαναν συντροφιά ο ένας στον άλλο και αλληλοβοηθούνταν.

Αντίθετα σήμερα ο σύγχρονος τρόπος ζωής, η αύξηση της τεχνολογίας αλλά και η πολιτική που προωθείται μας έχει οδηγήσει σε μια πιο ατομοκεντρική κοινωνία. Αυτή η επικέντρωση του καθενός στον εαυτό του και η υπερβολική ενασχόληση με την τεχνολογία νομίζω πως έχει αυξήσει το αίσθημα της μοναξιάς και δεν μας επιτρέπει να επικεντρωθούμε και να προσπαθήσουμε να κτίσουμε αυτά τα δίκτυα που προαναφέρθηκαν.

Η μοναξιά αυτή, η έλλειψη της σύνδεσης και της επικοινωνίας με άλλους ανθρώπους αλλά και η έλλειψη της αίσθησης ότι ανήκουμε σε μια ομάδα πιστεύω πως παίζει αρκετά σημαντικό ρόλο στις δυσκολίες και στα ψυχολογικά προβλήματα που βιώνουμε σήμερα. Αν αναλογιστούμε ειδικότερα πως η ψυχοθεραπεία σε πολλές περιπτώσεις βασίζεται στη σχέση που δημιουργούμε με τον θεραπευτή, ή αν αναλογιστούμε πόσο σημαντική είναι στην ομαδική ψυχοθεραπεία η σχέση με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας και η αίσθηση ότι δεν είμαστε μόνοι μας αλλά αντίθετα κι άλλοι άνθρωποι βιώνουν και νιώθουν τα ίδια πράγματα, καταλαβαίνουμε πόσα προβλήματα μπορούν να αποφευχθούν και να προληφθούν αν έχουμε δημιουργήσει ανάλογες σχέσεις στη ζωή μας.

Το αίσθημα λοιπόν του ανήκειν, η σύνδεση και η επικοινωνία με ανθρώπους γύρω μας και η δημιουργία δικτύων και ομάδων πιστεύω πως είναι ιδιαίτερα σημαντικά για την ψυχική μας υγεία και την ενδυνάμωσή μας. Νομίζω πως πρέπει να αντιληφθούμε πλέον πως το ατομοκεντρικό μοντέλο της κοινωνίας δεν βοηθά. Αντίθετα σε ατομικό επίπεδο μας αποδυναμώνει ψυχικά αλλά και σε επίπεδο κοινωνίας οδηγεί σε έλλειψη ενσυναίσθησης μεταξύ μας, αύξηση περιστατικών βίας, αίσθημα ματαίωσης, μείωση διεκδικήσεων και πολλά άλλα.

Ας επαναφέρουμε λοιπόν στη ζωή μας και ας δώσουμε την πρέπουσα σημασία στην έννοια του μαζί.. Ας μην το ξεχνάμε κι ας μην το αμελούμε.