Παρακολουθώντας την επικαιρότητα σχετικά με τους πολέμους, την εγκληματικότητα, τα κοινωνικά προβλήματα την αδικία και σχετικά με πολλά ακόμη ανάλογα θέματα, θα έλεγα πως πολλές φορές εγώ προσωπικά αισθάνομαι μοναξιά και έντονη ματαιότητα. Αισθάνομαι πως οτιδήποτε κι αν κάνω είναι μάταιο και δεν μπορεί να αλλάξει κάτι. Αισθάνομαι επίσης αδύναμη μπροστά σε μια πραγματικότητα σκληρή, άδικη και πολλές φορές και βίαιη.
Η παρακολούθηση όλως αυτών των θεμάτων πολλές φορές επίσης με στεναχωρεί και με επηρεάζει συναισθηματικά, με αποτέλεσμα να σκέφτομαι πως ίσως δεν πρέπει να ενημερώνομαι για όλα αυτά. Από την άλλη πλευρά όμως όταν δεν ενημερώνομαι νιώθω τύψεις διότι ζω στον μικρόκοσμό μου ενώ τόσος κόσμος ζει μια ζοφερή πραγματικότητα κι εγώ δεν κάνω το παραμικρό. Ούτε καν ενημερώνομαι για όλα όσα περνάνε αυτοί οι άνθρωποι.
Εσείς ενημερώνεστε για όλα αυτά τα άσχημα που γίνονται στον κόσμο; Και αν ναι πώς διαχειρίζεστε αυτές τις πληροφορίες; Σας επηρεάζουν;
Σίγουρα πιστεύω πως πρέπει να θέτουμε ένα όριο στην πληροφόρηση και εφόσον επιθυμούμε να ενημερωνόμαστε, να ενημερωνόμαστε στο βαθμό που αντέχουμε. Άλλωστε δεν βοηθάει και δεν έχει κανένα νόημα να ωθούμε τον εαυτό μας στα άκρα και να νιώθουμε έντονα αρνητικά συναισθήματα. Η έντονη στεναχώρια, η θλίψη ή ο θυμός που μπορεί να αισθανθούμε μαθαίνοντας τέτοιου είδους πληροφορίες ή βλέποντας σκληρές εικόνες και βίντεο είναι πιθανό να μας επηρεάσει αρνητικά, να επηρεάσει την καθημερινότητά μας και να μας δημιουργήσει δυσκολίες και προβλήματα.
Από την άλλη βέβαια η άρνηση της πραγματικότητας και η παντελής έλλειψη ενημέρωσης είναι πιθανό να μας οδηγήσει στην αποξένωση από την κοινωνία, δεν καλλιεργεί την ενσυναίσθησή μας, δεν βοηθά στη λύση των κοινωνικών προβλημάτων και είναι πιθανό να μας οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη δυσκολία να διαχειριστούμε τα συναισθήματά μας σε περίπτωση που έρθουμε τελικά αντιμέτωποι με την πραγματικότητα.
Ως προς τη ματαιότητα και στο γεγονός ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να αλλάξουν τα πράγματα ίσως τελικά να μην είναι ακριβώς έτσι. Ίσως απλά πρέπει να αναθεωρήσουμε το στόχο μας. Για παράδειγμα ναι εγώ μόνη μου δεν μπορώ να σταματήσω έναν πόλεμο αλλά ίσως δεν πρέπει να είναι αυτός ο στόχος της αλλαγής που θέλω να πετύχω. Αν όμως κάνω μία συζήτηση με κάποιον σχετικά με τον πόλεμο, τις επιπτώσεις του και αντιστοίχως για τα οφέλη της ειρήνης ίσως καταφέρω να ευαισθητοποιήσω το συνομιλητή μου και να συμβάλλω στην αύξηση της ενσυναίσθησής του κι αυτό με τη σειρά του να βοηθήσει και να βελτιώσει μακροπρόθεσμα την κοινωνία. Αν λοιπόν όλοι μαζί προσπαθήσουμε να επιτύχουμε τέτοιους μικρούς στόχους μπορεί στο τέλος να επιτύχουμε και μεγαλύτερες αλλαγές.
Όπως διάβασα και σε ένα βιβλίο μπορούμε να είμαστε οι Σίσυφοι της ανθρωπότητας, αυτοί που θα σπρώχνουν την πέτρα από τις χαμηλές πλαγιές του βουνού προς την κορυφή έτσι ώστε να ευαισθητοποιήσουμε όσους χρειάζεται, ώστε να πούμε σε όσους δεν το ξέρουν πως η βία τρέφει τη βία και πως ο φόβος και η απραξία δεν φέρνει την αλλαγή.
Αφήστε μια απάντηση