Την προηγούμενη εβδομάδα διαβάζοντας ένα βιβλίο σκέφτηκα να γράψω ένα άρθρο σχετικό με τον θάνατο και το πένθος. Το ανέβαλα όμως καθώς μου φάνηκε λίγο βαρύ σαν θέμα. Πίστευα πως ίσως έχω κάποια άλλη ιδέα τις επόμενες μέρες. Αντιθέτως όμως η απώλεια ενός συγγενικού προσώπου ενέτεινε τις σκέψεις μου πάνω στο θέμα.
Οπότε έρχομαι σήμερα να θίξω με το παρόν άρθρο αυτό το θέμα. Σαφώς υπάρχουν πολλά πράγματα να πει κανείς γύρω από τον θάνατο, την απώλεια και το πένθος. Είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα που χωρά μεγάλη ανάλυση και πολλή συζήτηση.
Αυτή την εβδομάδα λοιπόν αυτό που σκεφτόμουν γύρω από το θέμα του θανάτου είναι αυτό το γιατί που αναρωτιόμαστε πολλές φορές σε μια απώλεια. Γιατί να συμβεί; Ειδικά όταν πρόκειται για έναν ίσως πιο άδικο θάνατο, όπως μια ξαφνική απώλεια ενός νέου ανθρώπου.
Προσωπικά όσο αφορά τις απώλειες που έχω βιώσει στη ζωή μου πολλές φορές αναρωτήθηκα αυτό το γιατί. Και έχοντας πιστέψει το γνωστό και κλισέ ρητό πως “όλα για κάποιο λόγο γίνονται” θα έλεγα πως για κάποιο διάστημα είχα παγιδευτεί σε αυτό το ερώτημα. Έψαχνα μια απάντηση, μια εξήγηση αλλά καμία δεν φαινόταν αρκετή. Ειδικά όπως ήδη είπα σε κάποιες περιπτώσεις καμία εξήγηση δεν φαίνεται να καλύπτει αυτή την αίσθηση αδικίας που νιώθεις.
Μέχρι που αποφάσισα πως δεν υπάρχει κάποιος λόγος, κάποιο βαθύτερο νόημα, κάποια εξήγηση όσο αφορά το θάνατο. Ο θάνατος είναι απλά η αναπόφευκτη κατάληξη, που για κάποιους έρχεται νωρίτερα και για κάποιους αργότερα. Και με αυτόν τον τρόπο βγήκα από αυτή την παγίδα, σταμάτησα να ψάχνω αυτή την εξήγηση και βγήκα αυτόν τον αέναο κύκλο που με βασάνιζε.
Ίσως λοιπόν δεν χρειάζεται να βρούμε το νόημα στο θάνατο. Ο θάνατος είναι απλά ο θάνατος, το τέλος. Ίσως είναι καλύτερο να στρέψουμε τη σκέψη μας στη ζωή.
Ποιο ήταν το νόημα της ζωής του ανθρώπου που πέθανε; Ποια ήταν η κληρονομιά που μας άφησε; Σίγουρα δεν θα ήθελε αυτό που μας έμεινε από όλο το διάστημα που έζησε μαζί μας να είναι ο θάνατος και η θλίψη του θανάτου του.. Γιατί λοιπόν ήρθε σε αυτόν τον κόσμο; Ποιο ήταν για εμάς το νόημα της ζωής του;
Αν παρομοιάσουμε τη ζωή με ένα ταξίδι η διαδρομή είναι που μετράει και όχι ο προορισμός. Ας στρέψουμε λοιπόν εκεί την προσοχή μας. Στη διαδρομή της ζωής του ανθρώπου που έφυγε και στο νόημα που είχε για εμάς.
Υ.Γ. Στον πιο χαμογελαστό και βαθιά καλοσυνάτο άνθρωπο που έχω συναντήσει. Σε εκείνον που εξέπεμπε καλοσύνη μόνο με την παρουσία του και που πιστεύω πως το νόημα της ζωής του ήταν ακριβώς αυτό. Να μας εμπνεύσει και να μας δώσει λίγη από την καλοσύνη του.
Αφήστε μια απάντηση