Ανοίγοντας τις προάλλες την τηλεόραση έπεσα σε μια συζήτηση σχετικά με ανθρώπους που λειτουργούν ως πρότυπα κυρίως για τα παιδιά και τους νέους, η οποία με έβαλε σε σκέψεις. Είναι άραγε θετικό και βοηθητικό να έχουμε πρότυπα εμείς ή τα παιδιά μας;
Γενικότερα υπάρχει αυτή η τάση να θεωρούνται πρότυπα κάποιοι άνθρωποι που έχουν επιτύχει κάτι ή έχουν κάποιο ταλέντο όπως για παράδειγμα οι αθλητές και να θέλουμε τα παιδιά μας να ακολουθούν το παράδειγμά τους.
Αν βέβαια τύχει το ίδιο πρόσωπο που μέχρι χθες θεωρούσαμε καλό πρότυπο να υποπέσει σε κάποιο ατόπημα ή να αποδειχθεί πως δεν ήταν τα πράγματα όπως φαινόντουσαν αρχίζουμε την αποκαθήλωση. Λέμε πως δε θέλουμε τέτοια πρότυπα για τα παιδιά μας, νιώθουμε μεγάλη απογοήτευση και τελικά γκρεμίζουμε τον ανδριάντα που μέχρι χθες είχαμε στήσει για τον άνθρωπο αυτό.
Προσωπικά πάντα με ξένιζε η έννοια του προτύπου. Δεν μπορούσα ποτέ να καταλάβω πως γίνεται να θεωρούμε ως πρότυπο έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζουμε ουσιαστικά. Το γεγονός αρχικά πως είναι άνθρωπος σημαίνει πως σίγουρα δεν είναι τέλειος και επομένως κάνει κι αυτός λάθη, έχει κακές και ατυχείς στιγμές. Επιπλέον δεν τον γνωρίζουμε προσωπικά αλλά βλέπουμε ένα επίτευγμά του, μια συμπεριφορά του ή ακούμε μια ομιλία του. Επομένως δεν έχουμε ολοκληρωμένη εικόνα για τον άνθρωπο αυτό. Και τις περισσότερες φορές βλέπουμε αυτό που μας επιτρέπει ο ίδιος να δούμε.
Δεν είναι άρα πιο λογικό να θαυμάζουμε και να θεωρούμε πρότυπο και παράδειγμα προς μίμηση μια συγκεκριμένη μόνο συμπεριφορά ή ένα συγκεκριμένο μόνο χαρακτηριστικό που βλέπουμε πως έχει ο άνθρωπος αυτός;
Στην περίπτωση ας πούμε ενός αθλητή μπορούμε να θαυμάσουμε το ταλέντο του, το πείσμα του, την επιμονή και την υπομονή που λογικά έχει έτσι ώστε να ανταπεξέρχεται στις προπονήσεις και στους αγώνες. Δεν μπορούμε όμως να υποθέτουμε πως είναι τέλειος σε όλα. Μπορεί ας πούμε κάποια στιγμή να δούμε πως μίλησε σε κάποιον με αγένεια ή πως δεν συγκράτησε τα νεύρα του και ξέσπασε με άσχημο τρόπο.
Ίσως λοιπόν είναι προτιμότερο να αντιμετωπίζουμε με κριτική σκέψη όσα βλέπουμε και να μην προβαίνουμε σε γενικεύσεις. Αλλά και ειδικότερα ίσως είναι καλύτερο να ωθήσουμε τα παιδιά μας να γνωρίσουν τον εαυτό τους και να σκέφτονται κριτικά. Δεν βοηθά να κυνηγάμε την τελειότητα και την εικόνα της τελειότητας που δυστυχώς με τα social media βλέπουμε συνέχεια, γιατί δεν υπάρχει.
Επομένως είναι καλύτερο να μάθουμε όλοι μας να ξεχωρίζουμε τα θετικά και αρνητικά στοιχεία των ανθρώπων και των συμπεριφορών γύρω μας και να προσπαθούμε να καλλιεργήσουμε στον εαυτό μας όσα από αυτά τα στοιχεία μας ταιριάζουν στο μέτρο που μπορούμε και θέλουμε.
Άλλωστε ο στόχος δεν είναι να γίνουμε κάποιοι άλλοι αλλά να γίνουμε οι καλύτερες εκδοχές του εαυτού μας.
Αφήστε μια απάντηση