Δίψα για Καθαρό Ουρανό

Το σημερινό άρθρο θα είναι λίγο διαφορετικό και γι’αυτό το λόγο αμφιταλαντεύτηκα για το αν πρέπει να δημοσιευθεί ή όχι. Σε γενικές γραμμές τα άρθρα αφορούν θέματα που με απασχολούν αλλά και που παράλληλα πιστεύω πως θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα και σε όσους τα διαβάσουν. Το συγκεκριμένο δεν ξέρω αν θα φανεί χρήσιμο ή θα βοηθήσει κάποιον αλλά σίγουρα με απασχόλησε αυτό το διάστημα.

Σε μια έξοδο με φίλες συζητούσαμε για την επαγγελματική μας ζωή και παρά τα διαφορετικά επαγγέλματα και πλαίσια στα οποία κινούμαστε διαπιστώσαμε ένα κοινό συναίσθημα. Την αίσθηση ότι είμαστε μόνοι.

Για παράδειγμα ο ελεύθερος επαγγελματίας προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με τις υποχρεώσεις, με τα έξοδα, με την πεσμένη αγοραστική δύναμη, τους φόρους και τα πρόστιμα που ξεφυτρώνουν συνεχώς εκεί που δεν το περιμένει και νιώθει πως πολεμάει μόνος για να ανταπεξέλθει, χωρίς να λαμβάνει στήριξη από πουθενά. Ο δημόσιος ή ο ιδιωτικός υπάλληλος νιώθει συνεχή πίεση, έλεγχο και γνωρίζει πως σε περίπτωση που συμβεί κάτι ή σε περίπτωση που θέλει να μιλήσει ή να καταγγείλει τα κακώς κείμενα, κανείς δεν θέλει να αναλάβει καμία ευθύνη και δεν θα βρει υποστήριξη ούτε από τον προϊστάμενο του, ούτε από τους συναδέλφους του.

Αυτό βέβαια δε συμβαίνει μόνο στην επαγγελματική ζωή αλλά πιστεύω πως συμβαίνει και γενικότερα. Υπάρχει διάχυτα μια αίσθηση ότι είμαστε μόνοι, ότι κανείς δεν πρόκειται να μας στηρίξει, ότι ούτε καν μέσω της δικαιοσύνης θα βρούμε το δίκιο μας. Έτσι καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως είναι καλύτερα κι εμείς να “κοιτάμε τη δουλειά μας”. Και γινόμαστε διεκπεραιωτικοί και δεν μιλάμε, ούτε διεκδικούμε, ούτε βοηθάμε, ούτε στηρίζουμε τους διπλανούς μας για να μην “μπλέξουμε”.

Το αστείο είναι πως αυτοί που συνήθως δεν “μπλέκουν”, δεν είναι μόνοι και αλληλοστηρίζονται είναι αυτοί που έχουν την εξουσία και έχουν κάνει από μικρότερες απατεωνιές μέχρι εγκλήματα. Αλλά είναι ενωμένοι. Και μας κουνάνε και το δάχτυλο αλλά εμείς τους χειροκροτούμε και τους επιβραβεύουμε. Αντιλαμβάνομαι πως το “διαίρει και βασίλευε” τους συμφέρει και το χρησιμοποιούν και πιάνει.

Γιατί όμως πιάνει; Αυτό αναρωτιέμαι; Γιατί δεν το βλέπουμε; Από φόβο; Από αδιαφορία; Από παραίτηση; Από όλα αυτά; Γιατί δεν ενωνόμαστε επιτέλους κι όλοι εμείς αλλά επιλέγουμε να απομονωθούμε ακόμη περισσότερο;

Θα μου πει κανείς πως σκέφτομαι ρομαντικά, ή ονειροβατώ, ή πως πιστεύω ακόμα σε παραμύθια. Αλλά ξέρετε κάτι δεν είναι ότι πιστεύω πως ο κόσμος μπορεί να αλλάξει τόσο δραματικά. Δε γίνεται να ξυπνήσουμε δηλαδή μια μέρα και να είμαστε όλοι ενωμένοι ή να έρθουν στην εξουσία άνθρωποι εντελώς αδιάφθοροι, δίκαιοι και ειλικρινείς.

Πιστεύω όμως πως ίσως μπορούμε να ενωθούμε και να αλληλοϋποστηριζόμαστε με τους συναδέλφους μας, με τους γείτονές μας και με όσους βρίσκονται στο περιβάλλον μας. Έτσι θα μπορέσουμε να πάρουμε μια ανάσα, να ελπίσουμε ξανά, να διώξουμε αυτή την αίσθηση ότι είμαστε μόνοι και αβοήθητοι και να σβήσουμε λίγη από τη δίψα για καθαρό ουρανό..