Όπως σας ανέφερα και στο προηγούμενο άρθρο ο μεγάλος μου γιος ξεκίνησε την πρώτη δημοτικού και το γεγονός αυτό μου δημιούργησε αρκετές σκέψεις και συναισθήματα. Η μετάβαση των παιδιών από το νηπιαγωγείο στο δημοτικό σχολείο είναι γενικά αρκετά δύσκολή, με αρκετές προκλήσεις και μεγάλες αλλαγές.
Η πρώτη λοιπόν εβδομάδα πέρασε και το βασικό πρόβλημα και παράπονο που είχε τουλάχιστον το δικό μου παιδί είναι ότι σε αυτό το σχολείο δεν υπάρχουν καθόλου παιχνίδια. Ούτε μέσα στην τάξη ούτε έξω.. Το μόνο παιχνίδι όπως χαρακτηριστικά μου είπε είναι η ζωγραφική που δεν είναι καν παιχνίδι..
Σκεφτόμουν λοιπόν πως έχει δίκιο.. Μέσα σε διάστημα δύο μηνών από την τελευταία φορά που πήγαιναν στο νηπιαγωγείο και στο οποίο κατά βάση έπαιζαν και μάθαιναν μέσω του παιχνιδιού, τους ζητάμε να πάνε σε ένα νέο περιβάλλον, με νέα πρόσωπα, όπου πρέπει κυρίως να κάθονται σε ένα θρανίο και να μαθαίνουν χωρίς καθόλου παιχνίδια. Κοινώς τους ζητάμε να ξεχάσουν το σχολείο όπως το γνώριζαν και όπως το είχαν μέχρι τώρα στο μυαλό τους.
Προσωπικά θεωρώ πως η αλλαγή αυτή θα έπρεπε να γίνεται περισσότερο σταδιακά. Θα έπρεπε δηλαδή να υπάρχει τουλάχιστον στις πρώτες τάξεις του δημοτικού περισσότερο παιχνίδι. Προφανώς και πρέπει να δοθεί πλέον μεγαλύτερη βάση στο μαθησιακό κομμάτι αλλά δε γίνεται να λείπει εντελώς το παιχνίδι. Θα έπρεπε λοιπόν κατά τη γνώμη μου το αρμόδιο υπουργείο να δώσει (μέσα σε πολλά άλλα που αμελεί, αγνοεί ή αδιαφορεί να δώσει) χρόνο και χώρο στο παιχνίδι και στη μάθηση μέσω του παιχνιδιού. Αντιθέτως όμως παρατηρώ πως αυτά που προστίθενται είναι περισσότερη ύλη και περισσότερα μαθήματα (πχ αγγλικά, ΤΠΕ κτλ) που δε λέω, προσφέρουν γνώσεις και άλλα εφόδια αλλά με αυτό τον τρόπο εκλείπει η χαρά και η διασκέδαση.
Το σχολείο, όπως λέει και ο γιος μου γίνεται έτσι “βαρετό και κουραστικό”. Και ξεκινά από την ηλικία των 6,5 – 7 ετών ένα κυνήγι προσόντων και βαθμών. Παιδιά και γονείς μπαίνουμε σε αυτή τη λογική. Και το κακό είναι πως αυτή η λογική και αυτό το κυνήγι συνεχίζεται επί 12 έτη.. Γιατί αυτά τα 12 χρόνια να μην είναι όσο το δυνατόν πιο ευχάριστα; Γιατί το σχολείο να μην αποτελεί πηγή χαράς, έμπνευσης και γνώσεων για τα παιδιά; Και πόσο πιο πολλά πράγματα άραγε θα μάθαιναν αν πήγαιναν με ευχαρίστηση στο σχολείο;
Αφήστε μια απάντηση