Στο προηγούμενο άρθρο με τίτλο “Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη;” μιλήσαμε για την προσωπική ευθύνη που έχει ο καθένας μας, πώς αυτή συνδέεται με την εξέλιξη και την επιτυχία και πώς τελικά να την αναλαμβάνουμε αντί να την μεταθέτουμε στους άλλους και να παραπονιόμαστε.
Η ανάληψη των ευθυνών όμως γίνεται πιο εύκολα και χωρίς τόση προσπάθεια όταν έχουμε εκπαιδευτεί σε αυτό από μικροί.
Οι περισσότεροι γονείς δυσκολευόμαστε να δούμε ότι τα παιδιά μας μεγαλώνουν, όπως επίσης δυσκολευόμαστε να τα βλέπουμε να κουράζονται, να προσπαθούν, να αποτυγχάνουν και να στεναχωριούνται ή να αγανακτούν επειδή δεν καταφέρνουν κάτι.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλές φορές να μην αφήνουμε τα παιδιά να κάνουν πράγματα μόνα τους ενώ είναι σε θέση να τα καταφέρουν, να μη τα αφήνουμε παίρνουν πρωτοβουλίες και να αναλαμβάνουν ευθύνες που μπορούν να διαχειριστούν στην καθημερινή ζωή. Για παράδειγμα πολλές φορές ενώ τα παιδιά μπορούν να βάλουν παπούτσια μόνα τους ή να διαλέξουν τα ρούχα που θα φορέσουν ή να ετοιμάσουν την τσάντα για το σχολείο τους και να είναι εκείνα υπεύθυνα σε περίπτωση που ξεχάσουν κάτι, αναλαμβάνουμε εμείς οι γονείς να τα κάνουμε όλα αυτά.
Όταν όμως δεν αφήνουμε τα παιδιά μας να αναλάβουν αυτές τις πρωτοβουλίες και τις ευθύνες δεν τα ωθούμε να γίνουν αυτόνομα κι ανεξάρτητα αλλά τους δίνουμε και το μήνυμα ότι δεν τα εμπιστευόμαστε και ότι δεν μπορούν να τα καταφέρουν. Δεν βοηθάμε να αυξήσουν την αυτοπεποίθησή τους και δεν τα “προπονούμε” στο πώς να διαχειρίζονται μια αποτυχία έτσι ώστε να είναι έτοιμα σε μελλοντικές αποτυχίες από τις οποίες δεν θα είμαστε σε θέση να τα προστατεύσουμε.
Με λίγα λόγια τους κόβουμε τα φτερά κατά κάποιο τρόπο ενώ ο στόχος μας είναι να τα μάθουμε να ανοίγουν τα φτερά τους και να πετάνε όσο πιο ψηλά γίνεται. Ας τους δώσουμε λοιπόν την ευκαιρία να αναλάβουν πρωτοβουλίες κι ευθύνες, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως θα πάρει περισσότερο χρόνο να ετοιμαστούν ή πως θα βγουν με ρούχα που δεν ταιριάζουν ή με στραβά κουμπωμένο μπουφάν ή πως θα πάνε στο σχολείο χωρίς κάποιο βιβλίο.
Ας τους μάθουμε πως η προσπάθεια μετράει, πως μπορούν να τα καταφέρουν αλλά και πως η αποτυχία είναι μέρος της ζωής. Ας τους μάθουμε να ανοίγουν τα φτερά τους και να πετάνε. Κι αν κάποιες φορές χάσουν ύψος ή κουραστούν δεν πειράζει, μπορούν πάντα να σηκωθούν και να ξαναπροσπαθήσουν.
Αφήστε μια απάντηση