Ο Σεπτέμβριος είναι εδώ και όπως είναι γνωστό είναι συνυφασμένος με το άνοιγμα των σχολείων. Άνοιξαν λοιπόν τα σχολεία και η καθημερινότητα όλων αλλάζει.
Για την οικογένειά μου όμως το άνοιγμα των σχολείων πέρα από την αλλαγή της καθημερινότητας σημαίνει και την έναρξη μιας νέας περιπέτειας, καθώς ο μεγάλος μου γιoς από το νηπιαγωγείο βρέθηκε να φοιτεί στην Α’ Δημοτικού. Η μετάβαση αυτή περιλάμβανε αρκετό άγχος και φόβο από την πλευρά του παιδιού μου αλλά και από την δική μου.
Συνειδητοποίησα λοιπόν πως έπρεπε να διαχωρίσω τους δικούς μου φόβους και τα δικά μου άγχη από αυτά του γιου μου και να προσπαθήσω να τα διαχειριστώ ώστε να καταφέρω να τον βοηθήσω να διαχειριστεί τους δικούς του φόβους.
Το άγχος, ο φόβος και η ανησυχία συχνά μεταδίδονται στους γύρω μας. Ειδικά δε όταν πρόκειται για παιδιά, καθώς τείνουν να μιμούνται τις αντιδράσεις και τις συμπεριφορές που υιοθετούν οι γονείς τους. Ακόμα κι όταν προσπαθούμε να διατηρήσουμε την ψυχραιμία και προσέχουμε τι λέμε, τα παιδιά αντιλαμβάνονται την ανησυχία και το άγχος μας από τη στάση του σώματός μας, τις εκφράσεις του προσώπου μας, τις κινήσεις μας κτλ.
Επομένως καλό είναι να ανακαλύψουμε τι μας αγχώνει, να χρησιμοποιούμε τις στρατηγικές που λειτουργούν για εμάς ώστε να διαχειριζόμαστε το άγχος μας (όπως αυτή που αναφέρεται στο άρθρο Οι Αισθήσεις, όπλο ενάντια στο άγχος!) και όταν βρισκόμαστε μπροστά στα παιδιά μας να προσέχουμε τις εκφράσεις του προσώπου μας, τις λέξεις και την ένταση του συναισθήματος που εκφράζουμε.
Σαφώς όλα αυτά είναι πολύ δύσκολο να εφαρμοστούν και δεν γίνεται εμείς οι γονείς να έχουμε συνεχώς και υπό πλήρη έλεγχο τα συναισθήματά μας. Είναι ανθρώπινο κάποιες φορές να χάσουμε την ψυχραιμία μας ή να έρθουμε αντιμέτωποι με το άγχος μας, ενώ τα παιδιά μας βρίσκονται μπροστά. Θα έλεγα μάλιστα πως είναι υγιές να βλέπουν τα παιδιά πως οι γονείς τους νιώθουν άγχος, φόβο, στεναχώρια καθώς έτσι δίνουμε με έμμεσο τρόπο το μήνυμα πως επιτρέπεται να νιώθουν κι εκείνα έτσι, επιτρέπεται να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και υπάρχει τρόπος να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους.
Επομένως δε χρειάζεται να κρυβόμαστε και να καταπιέζουμε συνεχώς τα συναισθήματά μας, ούτε να νιώθουμε τύψεις και να αυτομαστιγωνόμαστε για τις στιγμές που χάσαμε τη ψυχραιμία μας. Αρκεί να συζητήσουμε και να εξηγήσουμε στο παιδί μας την κατάσταση. Αν για παράδειγμα το πρωί φωνάξαμε καθώς το παιδί μας καθυστερούσε να διαλέξει τα ρούχα και είχαμε αγχωθεί πως θα αργούσαμε στο σχολείο και στη δουλειά μας, θα ήταν χρήσιμο να του το εξηγήσουμε αργότερα την αντίδρασή μας, να βρούμε έναν καλύτερο τρόπο αντίδρασης και να οργανώσουμε ένα σχέδιο μαζί με το παιδί ώστε να μην συμβαίνει αυτό κάθε πρωί.
Εννοείται πως όλοι μας σαν γονείς θα θέλαμε ιδανικά να προστατέψουμε τα παιδιά μας από κάθε αρνητικό συναίσθημα και να ήταν πάντα ήρεμα και χαρούμενα, αυτό όμως είναι ανέφικτο. Η ζωή περιλαμβάνει όμορφες αλλά και άσχημες στιγμές και ο βασικός μας στόχος είναι να προετοιμάσουμε τα παιδιά μας όσο καλύτερα γίνεται για τη ζωή!
Δεν θέλουμε επομένως να τα επιβαρύνουμε επιφορτίζοντας τα με τους δικούς μας φόβους και τα δικά μας άγχη αλλά ούτε θέλουμε να γίνουμε υπερπροστατευτικοί. Ας εμπιστευτούμε λοιπόν τις δυνατότητες των παιδιών μας, ας τα υποστηρίξουμε και ας προσπαθήσουμε να μάθουμε και να επωφεληθούμε ακόμα και από τις άσχημες στιγμές..
Αφήστε μια απάντηση